wild care, tame neglect is het tweejarige samenwerkingsproject tussen beeldend kunstenaar Edward Clydesdale Thomson, curator Nils van Beek (TAAK) en de Frankendael Foundation.

Soms is er een kunstenaar die de fundamenten van zijn werk zo ter discussie stelt, dat degenen met wie hij werkt wel hetzelfde moeten doen. Dan maak je het publiek ook deelgenoot van wat er achter de schermen van je organisatie gebeurt. Dan denk je als curator niet alleen na over het creëren van condities om kunst te tonen, maar ben je opeens medeverantwoordelijk voor het artistieke proces van de kunstenaar, langdurig en met alle wendingen mee. Er is geen comfort zone.

De afgelopen twee jaar heeft de Rotterdamse kunstenaar Edward Clydesdale Thomson binnen de context van de Frankendael Foundation zijn werkpraktijk herzien en omgevormd tot wat hij als een meer duurzaam model van kunstproductie beschouwt. Vanuit de werkplaats die hij als studio bouwde in de tuin doet hij artistieke interventies. Soms bestaan deze uit fysieke toevoegingen of aanpassingen in de vorm van sculpturen in het huis en de tuin, maar vaak betreft het ook events en andere ontmoetingen, waarvoor hij wetenschappers en collega-kunstenaars uitnodigt voor een bijdrage. Het publiek heeft de ontwikkeling van het project de afgelopen jaren kunnen volgen zowel op locatie als via het uitgebreide webarchief, www.wildcaretameneglect.nl.

De tentoonstelling is niet bedoeld als ultieme eindpresentatie, maar wil nader beschouwen hoe de presentatiewijze van een kunstwerk zijn betekenis flexibel maakt. Gedragen werken die zich gaandeweg en soms in stilte in het geheel hebben gevoegd zich anders als tentoonstellingobject? Onder welke voorwaarden noem je iets eigenlijk een expositie? Telt bijvoorbeeld de beperkte duur, het tentoonstellingsontwerp, het curatorial concept of de pr? wild care, tame neglectonderzoekt ook de betekenis van arbeid. Welke rol en wiens verlangens kan de kunstenaar vervullen in een scenario waarin hij optreedt als gastheer, tuinman, programmeur en kluizenaar? Kan een kunstenaar zich verhouden tot zijn werk zoals een tuinman tot zijn tuin, als iets levends en veranderlijks, dat permanente verzorging nodig heeft? Welke agency hebben natuur, erfgoed en hedendaagse cultuur binnen deze voormalige buitenplaats, die, omgeven door de drukke stad, nu functioneert als restaurant en ontvangstlocatie? Kan kunst zich op een dergelijke plek onttrekken aan de historische c.q. historiserende idylle?

De tentoonstelling omvat werken van Thomson, en verder van literatuurtheoreticus Frans-Willem Korsten en van kunstenaars Jason Coburn, Nikola Lamburov en Ine Lamers. Ontwerpers Sandra Kassenaar en Bart de Baets ontwikkelden een postercampagne tijdens een workshopprogramma met de 5e Montessorischool Watergraafsmeer, collega’s en bezoekers. Het tentoonstellingsontwerp van EventArchitectuur laat op fijnzinnige wijze de tuin van Frankendael zelf als een architectonische structuur voor het tonen van kunst uitkomen.

WILD CARE, TAME NEGLECT 
Huize Frankendael, Amsterdam
Tot 29 juli 2018, iedere zondag tussen 12.00-17.00

 

ABOUT Ine Lamers

Ine Lamers lives and works in Rotterdam, Netherlands

Artist Ine Lamers has been active since 1990 as an independent fine artist. Her medium of primary interest has been photography, but since 2000 video has also played an important role in her work.

Large format color photos, slideshow or video installations in which narrative and abstract elements are juxtaposed with one another illustrate urban still-lives with traces of human activity, or paralyzed scenes on which actors take stage. The works form a study after subjective experience and research in the potentialities of photographic and video media.

Lamers' imagery is suggestive of and incorporates high doses of suspense. It unmasks the so-called objectivity of the lens. Photographic and film imagery show the surface of a reality that is at one time known and unknown to us. Thematically her representations deal with man in relation with nature and himself.

Lamers seeks out stories and buried memories. She travels to countries where ideology is encapsulated in the architecture and the city space. Socialist city architecture with traces of their utopian urban vision has central significance in more recent photographic and video work. The city and urban peripheries are often captured at dusk or at night. This darkness and obscurity generates a slowed and distanced point of view.

Lamers produces her works always in a series. Her photos and videos purposefully offer us fragments. The viewer becomes part of the reconstruction of a non- linear visual narrative.

GO TO THE ARTIST PAGE