Op donderdag 25 januari opent in TENT de groepstentoonstelling In a World We Can’t See, met premières van nieuwe monumentale video-installaties door Margo Onnes en Arthur Kleinjan, en indrukwekkende multimedia presentaties door Ine Lamers en Anoek Steketee. Gelijktijdig met de opening van In a World We Can’t See opent in TENT de zesdelige video-installatie van Yervant Gianikian en Angela Ricci Lucchi. De installatie werd gerealiseerd voor documenta 14 en nu gepresenteerd door het IFFR in TENT.

De vier kunstenaars wenden elk op eigenzinnige wijze de camera aan om een diepere werkelijkheid achter de oppervlakkige realiteit te verbeelden. In hun werk maken ze gebruik van de surreële sfeer en logica van magisch-realistische vertellingen, herinneringen en dromen. Daarmee verbeelden ze het collectieve onderbewustzijn dat onder de oppervlakte van het dagelijks bestaan sluimert, peilen ze naar existentiële menselijke angsten en verlangens, en tasten ze potentiële alternatieve werkelijkheden af. De spanning tussen de zichtbare en een onzichtbare werkelijkheid wordt tastbaar door bijzonder gebruik van fotografie en film, verhaalstructuren en muziek. De tentoonstelling versterkt de droomachtige impact van de werken door de kijker in een nachtelijke sfeer onder te dompelen.

Elk van de werken draait rondom gebeurtenissen en vraagstukken van vandaag en uit het recente verleden, maar benadert die vanuit een zoektocht naar diepere lagen, zonder oordeel en zonder hang naar de actualiteit. Impliciet biedt de fascinatie voor een diepere of mogelijke andere werkelijkheid die deze kunstenaars delen zo een ander geluid dan onze huidige fixatie op nepnieuws, verzonnen verhalen en alternatieve feiten, die onze omgang met de werkelijkheid momenteel lijkt te domineren.

In haar films en video-installaties rijgt Margo Onnes beelden en symbolen uit ons collectieve geheugen volgens de logica van een droom aaneen. TENT presenteert haar langverwachte nieuwe werk, All Along the Watchtower. Vertrekpunt is de gelijknamige beroemde song uit de jaren ‘60, waarin Bob Dylan met bijbelse en mythische beeldspraak de sfeer van dreigend onheil uit die tijd vertolkte. De song vormde de inspiratiebron voor een lange reeks muzikale interpretaties, onder meer door Jimi Hendrix. Onnes vertaalde Dylans enigmatische visioen naar de tijd van nu. Naast duistere droombeelden is er een hoofdrol voor muziek en dans, waarvoor Onnes een bijzondere samenwerking aanging met de psychedelische elektro-folkband Half Way Station en met dansers van Conny Janssen Danst.

Arthur Kleinjan presenteert een nieuwe monumentale videotriptiek, Above Us Only Sky. Een verteller voert ons mee in een magisch-realistische geschiedenis waarin niets verzonnen is. Zijn verhaal begint met een onderzoek naar een vliegtuigongeluk in het communistische Tsjecho-Slowakije, dat één vrouw na een onwaarschijnlijke val uit de lucht overleefde. Van daaruit ontvouwt zich een web van verbanden tussen schijnbaar ongerelateerde gebeurtenissen die op vele punten verknoopt blijken. Kleinjan speelt een slim spel met de surreële logica van toeval, herhaling van gebeurtenissen en synchroniciteit. Imposante beelden van natuurgeweld en van stille getuigen van vergeten geschiedenissen versterken de indruk dat de werkelijkheid wordt gestuurd door krachten en wetmatigheden die aan een rationeel wereldbeeld voorbijgaan.

Ine Lamers tast met fotografie en film de oppervlakte af van de zichtbare realiteit. In TENT toont zij haar project over de Siberische stad Zjeleznogorsk, gesticht tijdens de Koude Oorlog om in het geheim plutonium en raketten te produceren. Gesloten voor de buitenwereld en op geen enkele officiële kaart vermeld, vormde de stad voor wie er mocht werken de verwerkelijking van de socialistische heilstaat. De huidige bewoners kozen ervoor hun stad gesloten te houden. Elke vorm van onderzoek naar de atoomstad is verboden. Lamers cirkelt al jaren met haar camera rondom deze ondoordringbare plek, als Tarkovsky’s Stalker in de Zone of Kafka’s K rondom Het Slot, waarbij de verborgen stad en het omringende landschap steeds in een ander licht komen te staan.

Anoek Steketee presenteert Love Radio, een project over maatschappelijk trauma en de rol van media. Haatradio speelde een belangrijke rol in de Rwandese genocide van 1994, waarbij honderdduizenden werden gedood. Op dezelfde frequentie wordt sinds 2004 de populaire radiosoap Musekeweya (Nieuwe Dageraad) uitgezonden, met een hoopvolle boodschap van liefde en verzoening. Kan fictie mensen bij elkaar brengen? Kan verbeelding de basis leggen voor een nieuwe maatschappij? Die vragen roept Steketee op met foto’s en een video-installatie van luisteraars die in de parallelle werkelijkheid van het radiospel verzonken lijken. Met haar theatrale benadering creëert Steketee documentaire beelden die gelijktijdig een innerlijke en uiterlijke werkelijkheid oproepen. Love Radio werd gerealiseerd in samenwerking met journaliste Eefje Blankevoort.

 

ABOUT Arthur Kleinjan

Arthur Kleinjan studied at the Willem de Kooning Academy in Rotterdam and later also at the Rijksakademie in Amsterdam from 2001 until 2002.

He is particularly drawn to the media of photography and video. His work attempts to explore human experience in relation to the metaphysical experience of time, place and identity. Kleinjan integrates the viewer by playing with these concepts. He does this for example by transforming seemingly ordinary and simple moments into something unique. In his photo series ‘Paris Looks’ he photographs the uncomfortable poses and gestures that accompany the ‘holiday photo’. Whilst each individual tourist takes position for his or her travel companion, Kleinjan as a second photographer captures the scene from an elevated viewpoint. Despite this distanced perspective, these images have a certain intimacy and fragility, via which the viewer identifies him or herself with the piece. Kleinjan is able to register these scenes at such an exact point as to bring out the spectacle in them, as if the tourists are actors on a stage. He demonstrates how they allow themselves to be immortalised in an attempt to resist the passing of time, attempting to obtain something meaningful at a later point in the form of memory.

Video works by the artist also show his keen interest for the themes of time and place. His work ‘Traverse’ has a cinematographic, narrative nature. It is a complex story that traverses narrated childhood memories, recent experience and dream. It is not clear whether the central figure of the piece is dreaming what he had experienced or that he is experiencing that what he had dreamed. His work is located in the space where reality, memory and dream meet.

‘Moments of Considered Time’ was shown at ‘ROAM’, the first time this most recent work had been seen in the Netherlands. It interweaves images of modern Cairo with the history of film, photography and Egypt itself. This together with personal observations and memories creates a complex work of undeniable interest.

GO TO THE ARTIST PAGE

ABOUT Ine Lamers

Ine Lamers lives and works in Rotterdam, Netherlands

Artist Ine Lamers has been active since 1990 as an independent fine artist. Her medium of primary interest has been photography, but since 2000 video has also played an important role in her work.

Large format color photos, slideshow or video installations in which narrative and abstract elements are juxtaposed with one another illustrate urban still-lives with traces of human activity, or paralyzed scenes on which actors take stage. The works form a study after subjective experience and research in the potentialities of photographic and video media.

Lamers' imagery is suggestive of and incorporates high doses of suspense. It unmasks the so-called objectivity of the lens. Photographic and film imagery show the surface of a reality that is at one time known and unknown to us. Thematically her representations deal with man in relation with nature and himself.

Lamers seeks out stories and buried memories. She travels to countries where ideology is encapsulated in the architecture and the city space. Socialist city architecture with traces of their utopian urban vision has central significance in more recent photographic and video work. The city and urban peripheries are often captured at dusk or at night. This darkness and obscurity generates a slowed and distanced point of view.

Lamers produces her works always in a series. Her photos and videos purposefully offer us fragments. The viewer becomes part of the reconstruction of a non- linear visual narrative.

GO TO THE ARTIST PAGE